Nowy Jork               Londyn               Toruń               Sydney

Artykuły prasowe

Rynek Turystyczny”, 11/2007, PRODUKT TURYSTYCZNY, www.rynekturystyczny.pl

Dwie skały z Antypodów

Każda z nich jest celem wypraw kilkuset tysięcy turystów rocznie. Łączy je nie tylko położenie na tym samym kontynencie i magia związana z wierzeniami tubylczych plemion ale również tzw. moc natury odczuwalna przez zwiedzających

Australia dzieciom kojarzy się z kangurami i Antypodami, czyli krainą, w której ludzie chodzą do góry nogami. Nieco starszemu pokoleniu Europejczyków, a w tym i Polaków, przede wszystkim z charakterystyczną architekturą opery w Sydney oraz olimpiadą w roku 2000. Pokolenie dzisiejszych czterdziestolatków kojarzy "piąty kontynent" przede wszystkim z klimatycznym filmem Petera Weira "Piknik pod wiszącą skałą" opartym na noszącej ten samy tytuł powieści Joan Lindsay. I chociaż tytułową "bohaterką" i zarazem areną wydarzeń przedstawionych w filmie jest Wisząca Skała (ang. Hanging Rock) położona w stanie Wiktoria, to często przez mniej uważne osoby – i to nie tylko kinomanów – za bohaterkę "Pikniku" uchodzi inna australijska skała – Uluru (ang. Ayers Rock lub krócej: The Rock).

Dziwne to trochę, bo obie skały zdecydowanie się od siebie różnią. Obie wyglądają zupełnie inaczej – jedna jest niemal "łysa", druga dośc gęsto porośnięta roślinnością, obie są położone w innej części kontynentu – Uluru na Terytorium Północnym w środkowej Australii, zaś Hanging Rock w Wiktorii na południu, około 60 kilometrów od Melbourne. Jeśli jednak spojrzy się na skały z punktu widzenia ich pewnej "zjawiskowości", czy otaczającego je nimbu tajemniczości, to sprawa mylenia obu, nie wydaje się już tak oczywista.

Tajemnicza Wisząca Skała

Wisząca Skała, która wcześniej nosiła również nazwę Mount Diogenes, jest wulkaniczną formacją skalną w stanie Wiktoria w Australii, w pobliżu góry Mount Macedon. Skała położona jest w sąsiedztwie dwóch małych miejscowości: Newham oraz Hesket. Hanging Rock nie jest jedynie wiszącą skałką, jak można by sądzić z nazwy, lecz wielkim wzgórzem pokrytym australijskim buszem, przemieszanym ze skałami o najprzeróżniejszych kształtach. Wisząca Skała osiąga wysokość 718 m n.p.m. oraz 105 m wysokości względnej.

Szacuje się, że wystający ponad ziemię monument jest tylko wierzchołkiem wcinającego się ponad 900 metrów w ziemię śpiącego potwora, która, oglądana w przebłyskach słońca w trakcie drogi na szczyt jest tak mistyczna, że w mig można się zarazić atmosferą. Szczególnie jeśli na uszach ma się walkmana z muzyką z filmu. Nie należy jej jednak słuchać zbyt długo, bo "natura" wydaje znacznie piękniejsze odgłosy. Wzgórze jest znane w Australii od dawna jako miejsce kultu aborygeńskiego plemienia Wurundjeri.

Było również kryjówką dla ludzi wyjętych spod prawa, takich jak "bushrangers", ze słynnym w XIX wieku rzezimieszkiem – Mc Donnelem na czele. Jednak Wisząca Skała to nie tylko legendy ale i żywa magia. W powieści Joan Lindsay wszystkie zegarki bohaterów stanęły w południe... Wprawdzie nie w południe, ale wariowały też zegarki członków ekipy realizującej w latach 70. osnuty na kanwie powieści film.

Wisząca Skała, rozsławiona przez powieść i film, stała się bardzo popularną atrakcją turystyczną z parkingiem, urokliwą kawiarenką oraz małym muzeum. Stała się też miejscem wypraw kilkuset tysięcy turystów rocznie. Wprawdzie góra położona jest zbyt blisko Melbourne, by opłacało się ingerować w przyrodę i budować w pobliżu specjalne obiekty noclegowe, jednak możliwe jest obozowanie w pobliżu skały.

Nakręcony w roku 1975 przez Petera Weira film Piknik pod Wiszącą Skałą (Picnic at Hanging Rock) opowiada historię kilku uczennic szkoły średniej, które w dniu Świętego Walentego w 1900 roku wybierają się na piknik. Podczas wyprawy trzy z nich, wraz z nauczycielką giną bez śladu.

Poszukiwania spełzają na niczym. Co wydarzyło się tamtego popołudnia? Dlaczego czwarta z dziewcząt, która brała udział we wspinaczce nic nie pamięta? "Piknik..." ze swą aurą tajemniczości działa na wyobraźnię, zwłaszcza wizerunek niezwykłej, niemal hipnotyzującej skały, będącej symbolem nieskończoności i dominacji. Niesamowity klimat filmu doskonale podkreśla muzyka skomponowana i wykonywana przez Gheorghe Zamfira i Bruce Smeatonõa oraz fragmenty utworów Jana Sebastiana Bacha, Wolfganga Amadeusza Mozarta, Piotra Czajkowskiego i Ludwiga van Beethovena.

Kultowa skała Uluru

Uluru, inaczej Oolora jest formacją skalną w centralnej części Australii, na Terytorium Północnym. Znajduje się w parku narodowym Uluru-Kata Tjuta, niedaleko miasteczka Yulara, 400 km na południowy zachód od Alice Springs. Skała, która ma ponad 318 m wysokości i 8 km obwodu, przez wiele lat była uznawana za największy monolit świata, co jednak nie jest prawdą. Także i w przypadku tej skały legenda mówi o tym, że jest jedynie częścią śpiącego potwora. Zbudowana z prekambryjskich piaskowców z domieszkami różnych minerałów, Uluru wydaje się zmieniać kolory w zależności od padającego światła.

Najczęściej obserwowany czerwonawy kolor skały spowodowany jest procesem oksydacji. Uluru jest świętym miejscem mieszkających tu aborygenów, w jaskiniach u podnóża skały znajduje się wiele malowideł ściennych. Przedstawiciele plemienia Anangu woleliby, aby turyści nie wchodzili na górę. Nie istnieje oficjalny zakaz, ale przebywający u podnóża góry aborygeni często starają się przekonać turystów, aby respektowali oni ich zwyczaj. Zakazane jest natomiast fotografowanie niektórych fragmentów skały.

Uluru jest corocznie odwiedzana przez kilkadziesiąt tysięcy gości – w roku 2000 było ich ponad 400 tys. Dla łatwiejszego wejścia na szczyt góry, zainstalowano poręcze z liny, ale samo podejście jest bardzo strome i wiele osób rezygnuje z wejścia już na początku drogi. Prawie każdego roku na Uluru ginie kilka osób – w trakcie wchodzenia, najczęściej na wskutek poślizgnięcia lub na atak serca. W okresie trwania australijskiego lata (czyli polskiej zimy), w godzinach od 10 do 16, ze względu na wysokie temperatury, wchodzenie na skałę jest zabronione. Jednak prawdziwą atrakcję, większą nawet od wspinaczki na szczyt, stanowi obserwowanie skały Uluru o zachodzie lub o wschodzie słońca, kiedy z minuty na minutę zmienia ona swój kolor w zależności od oświetlenia.

Turyści gromadzą się na miejscach widokowych, gdzie przez parę godzin piknikują. Większość z nich przylatuje samolotami na położone w pobliżu skały lotnisko, ogląda Uluru o zachodzie i wschodzie słońca a w południe wylatuje na dalsze zwiedzanie "piątego kontynentu". W pobliżu jest też kompleks hoteli kempingów oraz restauracji. Skała znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO.

Bernard Palant

W celu uzyskania szczegółowych informacji prosimy o kontakt.